Taş Kodlama: Zamanın ve Yavaşlığın Hikayesi
Bir Yerin Sessiz Hikayesi
Bazen hayatımda, Kayseri’nin sıcak yaz akşamlarında, bir yerlerde unuttuğum küçük bir anı bulurum. O anı, taşlardan çıkan seslerde, toprakta kaybolan adımlarda, bir zamanlar hayalini kurduğum ama şimdi kaybolmuş olan bir geçmişin içinde bulurum. Bugün de böyle bir anın içindeyim. Taş kodlama diye bir şey varmış, aslında ben de yeni öğrendim. Ama buna dair hissettiklerim, yaşadıklarım, hemen hemen her şey bana şu anı hatırlatıyor: Taşların ardında gizli olan bir dil, bir iletişim şekli, ama bir o kadar da yalnızlık ve hayal kırıklığı.
Kayseri’de büyümek, taşlarla barış yapmayı öğrenmek demek. O kadar yakın, o kadar soğuk ama bir o kadar da dayanıklı. Çocukken, akşamları evimizin bahçesinde oynarken taşlara bakar, onların şekillerini düşünürdüm. Her taş farklı bir biçim, farklı bir öyküydü sanki. Ancak taş kodlama, bu taşları bir anlamın içine yerleştiriyor. Bu kodlar, belki de bir zamanlar eski bir kavmin iletişim biçimiydi. Ya da kim bilir, belki sadece zamanla kaybolmuş bir yöntemdi.
Taşlar Arasında Kaybolan Bir Gün
Bir gün eski bir kayıp üzerine araştırma yapıyordum. Kayseri’nin derinliklerinde, tarihin karanlık köşelerinde gizli kalmış bir bilgelik arıyordum. Kitapları karıştırdıkça, taş kodlama kavramına rastladım. O an, bir anda zamanla değil, taşla iletişim kuran eski bir halkın hayatına daldım. O kadar derin bir his ki… Her taşın sırrı, her kodun anlamı, insanın içinde kaybolduğu bir hazine gibiydi. Ama tam da o anda, biraz hayal kırıklığı, biraz da korku hissettim.
Hayal kırıklığı, bunun bu kadar zor olmasıydı. Taşların yalnızca birer mesaj taşıyor olması, belki de kendimi daha önce hissettiğim o yalnızlık anlarına götürdü. Yalnızlık… O duyguyu her zaman sevmemişimdir. Ama taş kodlama ile tanışınca, her taşın bir anlam taşıması gerektiği fikri, beni biraz daha içsel bir yolculuğa çıkardı. O yolculuk, başlangıçta beni korkutsa da, sonunda bir tür huzur getirdi. Çünkü taşların verdiği mesajları anlamak, onları bir şekilde çözmek, geçmişle iletişim kurmak gibi bir şeydi. Bu duygu, gerçek bir anlam taşıyor, ama aynı zamanda çok uzak, çok yabancıydı.
İçindeki Gerçekle Yüzleşme
Bir gün, Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bir taş buldum. Diğerlerinden farklıydı; sanki bana bir şeyler anlatmak ister gibi duruyordu. Onu elime aldım ve tam o anda, taş kodlama fikri aklıma geldi. Bu taş, tıpkı o eski halkın kullandığı taşlar gibi bir mesaj taşıyor olabilir miydi? Kafamda bir sürü soru dönmeye başladı. Zihnimdeki düşünceler karıştı. Heyecan, bir yandan korkuya dönüştü. Gerçekten çözebilir miydim? Ya da bu taş, benim çözebileceğim bir şey değildi?
Belki de gerçek hayatta taşların bize verdiği mesajları çözemeyiz, dedim içimden. Ama o an, o taşın bana sunduğu küçük umut, bana hayatın ne kadar küçük ama değerli bir yapboz olduğunu hatırlattı. Taşların sırlarını çözmek, belki de hayatın sırlarını çözmek gibiydi. Zamanın geriye gitmesi, geçmişin dokunuşları, her şey bir şekilde birbirine bağlıydı. Bu kadar karmaşık olması, aslında insanı daha da büyülüyordu.
Taşların Sözleri: Bir Geçmişin Gücü
Taş kodlama, geçmişle ve zamanla barış yapmanın bir yolu gibi geldi. O taşlar, bir zamanlar sesini duyurduğunda, belki de anlamını kaybetmişti. Ama hala varlardı, hala birer anlam taşıyorlardı. Belki de gerçek mesele, geçmişin sessizliğine saygı göstermekti. Ya da her taşın ardındaki anlamı bulmaya çalışırken, kendimizi de çözmekti. Bu taşlar, bir şekilde bizlere geçmişin ve zamanın güçlü bir hatırlatıcısıydı.
Sonra, taşları koyduğum yerden biraz uzaklaşırken düşündüm: “Bunu çözebilirim. Bu taşı anlamlandırabilirim. Gerçekten çözebilirim.” İçimde o eski gücü yeniden hissettim. Taş kodlama, belki de geçmişi geleceğe taşımak için verdiğimiz küçük ama anlamlı bir mücadeleydi. O taşla bir bağ kurdum, tıpkı yıllar önce hayalini kurduğum ama bulamadığım bir şeyi arar gibi… Taşlar geçmişin dilini konuşuyordu ve belki de biz bu dili çözmeye çok yakındık.
Her taş, bir hatıra gibi… Ve her hatıra, taşların dilinde saklı bir sır gibi… Bu sırları çözmek, aslında geçmişin ve zamanın içinde kaybolmadan ilerlemekti.