id=”js7g9k”
EEM Mezunları Ne İş Yapar? Bir Hayalin Peşinde
Kayseri’de bir akşam, her şeyin olduğu gibi sakin ve dingin başladığı bir günde, içimde bir şeylerin kıpırdadığını fark ettim. Gecenin ilerleyen saatlerinde eski dostlarımla bir araya geldiğimizde, konu hep aynı yere gelmişti: “EEM mezunları ne iş yapar?” O an bu soru, yıllardır üzerine düşünmekten kaçtığım, ama hep köşede duran o büyük soru gibi geldi bana. 25 yaşında, hala tam olarak ne yapmak istediğini bilmeyen bir genç olarak, içimdeki boşlukları dolduracak bir şeyler arıyordum. Ve o gece, o soruyla birlikte, biraz geçmişe gittim, biraz hayal kırıklıklarımla yüzleştim, biraz da umutla dolup taştım. Sanki tüm o yılların içinde kaybolan bir cevap vardı ve birdenbire önümde belirdi.
Bir Zamanlar İdealisttik
Hatırlıyorum, EEM (Elektrik-Elektronik Mühendisliği) bölümüne ilk girdiğimde içimde ne kadar heyecan vardı. Her şey bir hayaldi; elektrik devrelerini çözmek, teknolojinin içine dalmak, büyük projelere imza atmak… O zamanlar, her şey mükemmel görünüyordu. Hangi derslere gireceğimi, hangi profesörle tanışacağımı, hangi projelerde yer alacağımı hayal ediyordum. O kadar mutluydum ki, kendimi çok güçlü hissediyordum. “İşte bu!” diyordum, “Beni bekleyen çok büyük bir kariyer var. Sadece biraz sabır, biraz çalışma…”
Ancak zaman geçtikçe, o idealist bakış açım giderek yerini daha gerçekçi bir bakışa bıraktı. Artık, gözümde büyüttüğüm her şey daha çok birer kabusa dönmeye başlamıştı. Dersten derse koşarken, geceleri sınavlardan uyuyamayıp, sabahın erken saatlerinde uyanırken, bir an geldi ve düşündüm: “Bu kadar mı? Bu kadar mıydı?” Hayallere dalarken, gerçek dünyanın baskıları yavaşça üzerime çökmeye başladı.
Bir Oda, Bir Bilgisayar, Bir Hayal Kırıklığı
Bir gün, okuldan sonra akşamı evde geçireceğimi bilerek, bilgisayarımın başına oturdum. İnsanın beş yılını verdiği bir bölümün sonunda, mezuniyetin ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyordum. Bir iş bulmak… Ama bu işin EEM mezunlarına ne sunduğuna dair gerçek bir fikir edinmek pek de kolay değildi. Birçok arkadaşım zaten iş bulmuştu. Hatta bazılarının çalışma hayatına atılmadan önce, stajlarında “her şey çok güzel, çok harika” diyerek heyecanlı bir şekilde bana anlatacağı o hikâyeleri vardı. Ama ben hep bir adım geride kalıyordum. Arada kaybolan bir şey vardı.
O an bilgisayarımda gezinirken iş ilanlarına göz attım. “Elektrik Mühendisi”, “Elektronik Tasarım Uzmanı”, “Sistem Mühendisi” gibi pozisyonlar… Ama bir eksiklik vardı. Hangi işte ne yapacağımı, hangi pozisyonda tam olarak neyi başaracağımı bilmiyordum. Çalışmaya başlayınca her şey daha anlaşılır olacak mıydı? İçimde, bir yerlerde, bu sorunun cevabını arıyordum ama bulamıyordum. Her geçen gün iş bulmanın o kadar kolay olmadığını fark ettim. İlanlar da, başvurular da ne kadar çoğaldıysa, içimdeki belirsizlik de o kadar büyüdü.
Ve O An: Hayal Kırıklığı
Bir gün okul arkadaşlarımla buluştuğumda, çok ilginç bir şey oldu. O kadar sık başvurdukları işler vardı ki, sonunda bir noktada birbirimize bile “Ne iş yapıyorsunuz?” diye sorar olduk. “Ben başladım işte,” diyen biri, “bir takım projelerde yer alıyorum” dedi. Diğer bir arkadaşım da, “Bir startup’ta çalışıyorum,” dedi. Hepimiz gülerek birbirimize birer iş önerisi sunduk ama işin gerçeği şuydu: Her birimiz, EEM mezunu olarak farklı yollarda, aslında aynı noktada sıkışmıştık. Kimimiz iş bulmaya çalışıyordu, kimimiz küçük şirketlerde çalışıyordu, kimimizse hala daha mezuniyetin etkisinden kurtulamamıştı. O an gerçekten içimde büyük bir hayal kırıklığı vardı. “EEM mezunları ne iş yapar?” sorusunun yanıtı, sanki hayatın içine hapsolmuş gibi geliyordu.
Umut Dolu Bir Başlangıç
Yavaş yavaş, o hayal kırıklığının içinden bir umut doğmaya başladı. Gerçek şu ki, hiçbir şey bana başarmak için geç değil demiyordu. O an fark ettim ki, bu soruya bir cevap bulabilmek için önce ne istediğimi netleştirmem gerekiyordu. EEM mezunlarının ne iş yaptığına dair konuşmalar yaparken, ben de bu soruyu kendi içimde sormaya başladım: “Peki ya ben, ne yapmak istiyorum?”
Ve bir sabah, Kayseri’nin o tatlı sabah havasını alarak, bir karara vardım. Hayatımda yapacağım en önemli şeyin, işin ne olduğu değil, işin bana ne hissettirdiği olduğuna karar verdim. O gün, kendime şunu söyledim: “EEM mezunları ne iş yapar? Belki de bir mühendislik firmasında çalışacağım, belki bir teknoloji şirketinde yer alacağım ama bu, başarma ve mutlu olma yolumda sadece bir adım olacak.”
Kendimi Bulma Yolculuğu
Günler geçtikçe, o eski kaybolmuşluk hissi yerini bir tür rahatlığa bırakmaya başladı. Artık, “EEM mezunları ne iş yapar?” sorusunun sadece bir soru olmadığını fark ettim. Bu soruya cevap, her kişinin içsel yolculuğunun bir parçasıydı. Kimimiz mühendislikte büyük projelere imza atar, kimimiz kendi işini kurar, kimimizse bir köşede bir şeyler yazar. Ama önemli olan, her birimizin kendi iç yolculuğunda neyi bulacağıydı.
Ve işte o zaman, EEM mezunlarının ne iş yaptığına dair kendi cevabımı bulmaya başladım. Bu, çok geniş bir soruydu, belki de herkes için farklıydı ama sonunda hepimiz, kendi hayallerimizi bulacağımız bir yolculuğa çıkacaktık. Belki de işin sırrı, sadece o yolda ilerlemekteydi.
Sonuç: Hayallerin Gerçek Olması
Sonunda fark ettim ki, hayal kırıklıkları, belirsizlikler ve kaybolmuşluk hissi hepimizin yolculuğunun bir parçasıydı. EEM mezunları ne iş yapar sorusu aslında en son cevaplanması gereken soruydu. Önemli olan, her birimizin kendi yolunu bulması ve sonunda hayallerine ulaşmasıydı. Çünkü en nihayetinde, hepimiz kendimiz için doğru olanı bulacak ve o hayali gerçeğe dönüştürecektik.